ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

Έχω ενα γράμμα για εσένα,
Ένα γράμμα μοναδικό
Όμως εκείνη,η απόσταση,
με εμποδίζει να στο στείλω
Να το εμπιστευτώ στον άνεμο;
Να στο φερει εκει το αγέρι
σαν χαιδεμα στα μαλλια;
Ίσως το χάσει..
Να το εμπιστευτώ σε ταξιδιάρικο πουλί;
Να το φέρει με τα φτερά της ελπίδας ως εκεί;
Ίσως παρασυρθεί και πάει αλλου..
Να το εμπιστευτώ στη θάλασσα,
να στο φέρει εκει με ενα κύμα;
Ίσως βουλιάξει..
Θα το εμπιστευτώ στη νύχτα,στον ουρανό,
στο φεγγάρι,στον ήλιο.
Κοίτα τα αστέρια,τον ουρανό
έχουν κάτι να σου πουν..
Είπα στο πιο φωτεινο αστέρι
να σε χαιρετησει,
Παρειγγειλα στο φεγγαρι να σου
υπενθυμισει οτι ειμαι και θα ειμαι εδω,
Διέταξα τη νύχτα να σε νανουριζει
γλυκά με τους ήχους της,
Παρακάλεσα τον ήλιο να σε
χαιδεύει απαλά
και να σε τυλίγει με τη ζεστασιά του,
Ικέτευσα τον ουρανο
να σε προσέχει..
Ήλιε μου,αν νιώσεις κούραση,μοναξιά,κλείσε τα μάτια σου
και άκου τους ηχους της νυχτας,
το τραγουδι του αέρα,
τη φωνη των ατεριων,
το νανουρισμα του φεγγαριου,
και θυμησου οτι αξιζει να συνεχιζεις
την προσπαθεια,οτι αξιζει να
μην το βαζεις κατω,τοσο για τον
εαυτο σου οσο και για ολους εκεινους
που αγαπας και σε αγαπανε..

Ο ΞΕΝΟΣ

Μια αρχή για εσένα..
Ένα ακόμα τέλος για εμένα..
Μια καινούρια ζωή ξεκινά με άξονα εμένα
Μια καινούρια ζωή φτάνει στο τέλος της για εμένα
Και ο ξένος στέκεται εκεί και κοιτά μέσα
απο το θολό τζάμι της απόστασης
Δεν μιλά,κι όμως εγώ ακουω τις εκωφαντικές κραυγές του
Και εσύ στέκεσαι εκεί,δίπλα μου
Ενω το μουσικό κουτί παίζει μια χαρούμενη μελωδία
που τα αυτιά μου αρνούνται να ακούσουν..
Ο ξένος αντιδρά,ένα κόκκινο δάκρυ τρέχει απο τα μάτια του
Και το κουτί πέφτει και σπάει
Και εσύ συνεχίζεις να ακούς την μελωδία
και εγώ συνεχίζω να χορεύω μαζί σου
Μα δεν έμαθα ποτέ μου να χορεύω
Τα πόδια μου ακολουθούν μηχανικά
Είμαι ολόκληρη στραμμένη στον ξένο
Τον βλέπω να απομακρύνεται
Και θέλω να τρέξω απο πίσω του
Μα τα πόδια μου συνεχίζουν να υπακούουν την ραγισμένη
μελωδία του σπασμένου μουσικού κουτιού
Τα δεσμά σου είναι τόσο δυνατά
Για πόσο ακόμα θα χορεύω εδώ μαζί σου?
Μακάρι να μπορούσα να φύγω με τον ξένο
Μακάρι να μπορούσα να σπάσω το θολό γυαλί
Μακάρι να μπορούσα να ξεφύγω απο τον ρυθμό του χορού
Δικές μου επιλογές,ή επιλογές άλλων?
Και ο ξένος απομακρύνεται και εγώ βυθίζομαι μαζί σου
στην αιωνιότητα
Και το χαμόγελο στα χείλη σου παρεμένει
και εγώ ακίνητη,με το βλέμμα καρφωμένο στο θολό γυαλί
Αντίο ξένε..Χαμένο παιχνίδι τελικά η αγάπη..

ΕΙΣΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ...

Μπορεί να είσαι πολλά χιλιόμετρα μακριά μου,
Μα είσαι δίπλα μου..
Είμαστε και οι δύο,και εγώ και εσύ,κάτω απο το ίδιο φεγγάρι..
Αχ αυτό το φεγγάρι...
Eγώ κάνω μια ευχή στο αστέρι που πέφτει,αστέρι μου..
Κάνε και εσύ την ίδια..
Κλείνω τα μάτια μου και ταξιδεύω,
Έρχομαι κοντά σου προορισμέ μου..
Γίνομαι αέρας για να με αναπνεύσεις,
Για να μπερδευτώ στα μαλλιά σου..
Γίνομαι βροχή για να πέσω πάνω σου..
Γίνομαι χώμα για να με πατήσουν τα πόδια σου..
Γίνομαι αίμα για να κυλώ στις φλέβες σου..
Γίνομαι ουρανός για να σε βλέπω όπου κι αν είσαι..
Καρδιά μου,γίνομαι αστέρι..το αστέρι που θα κάνεις την ευχή σου...
Και ας πέσω,κι ας χαθώ μετά..
Κλείσε τα μάτια σου και ταξίδεψε για να γίνω ο προορισμός σου,
Γίνε αέρας για να σε αναπνεύσω,
και να μπερδευτείς στα μαλλιά μου..
Γίνε βροχή και πέσε πάνω μου..
Γίνε χώμα για να πατήσουν πάνω σου τα πόδια μου..
Γίνε αίμα και κύλα στις φλέβες μου...
Γίνε ουρανός για να με βλέπεις όπου κι αν είμαι..
Καρδιά μου,μην γίνεις το αστέρι που θα κάνω την ευχή μου!
Δεν θέλω να πέσεις και να σε χάσω....
Είσαι κοντά μου,μην με ψάχνεις μακριά,δίπλα σου είμαι..

ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Τα μάτια..
Πόσα ξέρουν..
Πόσα λένε..
Πόσα είδαν,βλέπουν,και θα δουν..
Τα μάτια,γαλάζια,καφέ,μαύρα,πράσινα..
Τα δικά μου μάτια..
Θλιμμένα μάτια,καφέ θλιμμένα μάτια..
Τα δικά σου μάτια,μαύρα πλάνα μάτια
Με παρασέρνουν αλλού,πυκνο σκοτάδι τα δικά σου
Ταξίδι ολόκληρο,στο άγνωστο
Δάκρυα,τα παιδιά των ματιών
Τα δικά μου,φανερά τρέχουν
Τα δικά σου,κρυφά
Κρυφά,παγωμένα δάκρυα
Σιωπή κυριαρχεί
Δε βγάζεις λέξη,δεν πειράζει
Κράτα κλειστό το στόμα σου
Τα χείλη δεν χρειάζονται,μη μιλάς
Σπάσε τη σιωπή με το βλέμμα σου
Το βλέμμα που τα λέει όλα
Δεν χρειάζονται λέξεις
Μόνο ένα βλέμμα,μια ματιά
Τώρα κατάλαβα
Πήρα το μήνυμα
Μείνε εκεί με τα παγωμένα δάκρυα σου
Εγώ αποχωρώ,ενώ απόλυτη σιωπή κυριαρχεί
Μόνο ο θόρυβος τον δακρύων σπάει την σιωπή
Μόνο ο θόρυβος τους ταράσει την ηρεμία
Καθώς πέφτουν στο σκοτεινό μονοπάτι των δικών σου ματιών
Μα μη μιλήσεις,σου είπα κατάλαβα..

TA ΛΟΓΙΑ

Λόγια,λόγια,λόγια..
όμορφα,γλυκά,χαρούμενα
άσχημα,πικρά,θλιμμένα λόγια..

Τι να διαλέξω να σου πω;
Τα όμορφα?Τα γλυκά?Τα χαρούμενα?
Ή τα άσχημα?Τα πικρά?τα θλιμμένα?
Έχει διαφορά?
όλα τα ίδια είναι τελικά..
Τα όμορφα,γεννιούνται όμορφα και πεθαίνουν άσχημα..
Τα γλυκα σου αφήνουν γλυκιά γεύση και στο τέλος πικρίζουν..
Τα χαρούμενα συνοδεύονται απο μια χαρούμενη μελωδία που στο τέλος γίνεται θλιμμένη..

Τι λόγια να σου πω,πια δεν ξέρω..
Έχει σημασία?
Κι αν σου πω όμορφα..θα ασχημείνουν..
Κι αν σου πω γλυκά...θα πικρίνουν..
Κι αν σου πω χαρούμενα..θα γίνουν θλιμμένα..
Ίσως η σιωπή να ειναι προτιμότερη...
Μα έχω τόσα να σου πω..

Εσυ μου είπες πολλά λόγια..
όμορφα,γλυκά,χαρούμενα..
Μα κοίταξε τα τώρα..
Πως κατάντησαν έτσι?
Άσχημα,πικρά,θλιμμένα..
Κλειδωμένα λόγια..
Στο χρονοντούλαπο της προδωσίας,της μοναξιάς,της ψευτιάς..
Όλα εκεί κατέληξαν..
Προτιμώ να μη μιλήσω..Θα αφήσω άδειο το χρονοντούλαπο σου..
Θα ανοίξω το δικό μου,να φυσήξει αέρας,
να πάρει την ασχήμια,την πικρία,την θλίψη..
Και μετά θα το κλειδώσω..
Να μην μπουν αλλα λόγια μέσα,ποτέ ξανά..
Χρυσάφι η σιωπή..
Θα το γεμίσω με χρυσάφι..
Αυτό δεν αλλοιώνεται,κρατά για πάντα τη λάμψη του!
Τέρμα πια τα λόγια...

ΤΟ ΓΥΑΛΙ

Σιωπή..
Κρύο και σιωπή..
Και σκοτάδι..
Οι αισθήσεις δοκιμάζονται..
Γυαλί..
Ένα θολό,παγωμένο γυαλί..
Το ακουμπάω,το νιώθω..
Η μόνη παρέα στο σκοτεινό μέρος
Το γυαλί..
Και εσύ απο πίσω..
Είσαι πίσω απο το γυαλί..
Σε ακούω που αναπνέεις..
Εσυ με ακούς;
Σου φωνάζω μα η φωνή μου χάνεται..
Χτυπάω το γυαλί,μα δε σπάει..
Και βλέπω τη σκιά σου..
Τι στέκεσαι ακίνητος;
Εδώ είμαι,με βλέπεις;
Ποιός έκλεψε τις αισθήσεις σου;

ΗΛΙΕ ΜΟΥ

Ήρθες ξαφνικά..Σαν ήλιος μέσα στο πυκνό σκοτάδι,
που τόσο καιρό κρυβόμουν..
Φώτησες τα πάντα,ακόμα και εμένα τη ίδια,
Αλήθεια σου λέω,ήσουν το μόνο φως μέσα στο απόλυτο σκοτάδι..
Και έλαμπες τόσο πολύ,που έμοιαζες με τον ήλιο,που βασιλεύει στους ουρανούς,
έτσι βασίλευες και εσύ στο δικό μου ουράνο..
Και δεν το 'ξερα,και δεν το 'ξερες,και ούτε το ξέρεις..
Και ΤΙ ΧΑΡΑ!!Ένας ήλιος,ένα φως ελπίδας και χαράς,
άπιαστο όμως..Κανένας δεν φτάνει τον ήλιο,είναι άπιαστος,
δεν μπορείς να τον πλησιάσεις,καίει..
Μα εγώ,ήθελα να σε πιάσω..Να δω έστω για μια φορά πως είσαι πλασμένος..
Και λυπόμουν που δεν μπορούσα να σε πιάσω και να σε φτάσω..
Και τότε εσύ πήρες μορφή,μορφή αγγελική και ανθρώπινη μαζί..
Και τότε χάρηκα γιατί υπήρχε η ελπίδα να σε πιάσω..
Άλλαξες ύλη,αλλα παρέμεινες ο δικός μου ήλιος..
Και ακόμα είσαι..αλλα δεν το λέω,το κρύβω..
Μα σε ποιόν να το πώ??
Το μυστικό παραμένει δικό μου,και εσύ εκεί..
Μακριά απο εμένα αλλα η ζεστασιά που εκπέμπεις φτάνει
ως εδώ και με ζεσταίνει..
Τα συναισθήματα κρυφά και εγώ σε αλλο κόσμο
μακριά απο τον πραγματικό..
Και ξαφνικά παίρνεις τον ήλιο,τον μετατρέπεις σε φυλαχτό
το φοράς στον λαιμό σου και φεύγεις..
Φεύγεις μακριά,και εγώ??Εγω??
Εγω τι θα κάνω τώρα χωρίς τον ήλιο μου?
Όχι δεν θέλω ξανά το σκοτάδι και όμως,πάλι
πρέπει να το συνηθίσω,δεν έχω επιλογή..
Και έρχονται πολλοί ήλιοι στον ουρανό μου
αλλα το φως τους δεν είναι αρκετό,
δεν φωτίζει,δεν λάμπει,δεν με ζεσταίνει..
Δεν έχουν αγγελική μορφή και δεν με νοιάζει που φεύγουν,εγώ
εσένα ήθελα να πιάσω,να κυνηγήσω και να έχω ήλιο μου..
Όλα τα αλλα ασήμαντα και εγώ σε αλλο κόσμο
μακριά απο τον πραγματικό και
εσύ χαμένος κάπου εκεί στον κόσμο..χαμένος
ανάμεσα στο πλήθος,που δεν βλέπει την λάμψη σου..
Σε ένα κόσμο που δεν νιώθει τη ζεστασιά και την ελπίδα..
Και εγώ εδώ ξανά,να προσπαθώ να βρώ τον ήλιο μου,εσένα
Δεν θέλω αλλον..Και εσύ δεν το ξέρεις,και δεν θέλω να το μάθεις..
Μα τι όνειρα κι αυτά,πως μπορώ να πιάσω έναν ήλιο..άπιαστα όνειρα..
Μπορεί να είσαι μακριά μου,αλλα εγώ νιώθω ακόμα τη ζεστασιά σου,
και ακόμα μπορώ να διακρίνω το φως που εξέπεμπες,ήλιε μου
Είσαι χιλιόμετρα μακριά απο εμένα,σε αλλο κόσμο ,δικό μου εγώ,
και σε αλλο κόσμο δικό σου εσύ..
Ίσως να είμαι λάθος,μα κριτή δεν θέλω σε αυτά που νιώθω,
έτσι νιώθω και το όνειρο μου δεν θα γίνει αλήθεια,
αλλα τουλάχιστον μπορώ να πλάθω τη μορφή σου,ήλιε μου
και να την φέρνω στο νου μου κάθε φορά που το σκοτάδι πυκνώνει..
Δεν ζητώ τίποτα,το μόνο που θέλω είναι να συνεχίσεις να λάμπεις,
να συνεχίζεις να φωτίζεις,και να ζεσταίνεις τους γύρω σου,όπως έκανες,
και με εμένα,και ας μην μπορούν να το δουν..Εγώ το βλέπω!!
Και δεν είναι σωστό,πολλά τα "μη" και τα "οχι",αλλα εγώ έτσι νιώθω..
Και ένα τελευταίο..Αν ποτέ κάποιος βλάψει εσένα,ω ήλιε,θα τον πολεμήσω..
Όχι για εσένα,αλλα για εμένα που ζω με το δικό σου φως..Ήλιε μου..